‘Ik ben niet bang’

Toen ik vijf jaar geleden mijn eigen bedrijf startte had ik het gevoel alsof ik van een klif dook. Dat ik ging duiken was onvermijdelijk, maar het idee om genadeloos op het wateroppervlak te klappen hield me wel eens een nachtje wakker. Desondanks zette ik me af.

Harde klappen

Het duurde helaas niet lang voordat ik het wateroppervlak hard raakte. De deuk die mijn zelfvertrouwen daarbij opliep was fors. ‘Dit kan ik natuurlijk zo niet aan mijn leidinggevende voorleggen’, mijn eerste afwijzingen op een grote offerte. Ik had er tot in de late uurtjes aan gewerkt.

‘He?’, ik was met stomheid geslagen. De bewuste offerte barstte bijna uit zijn voegen van de opties, was grondig onderbouwd met wetenschappelijke documentatie en gevalideerd met een casestudy.

‘Waarom kun je dit niet voorleggen?, vroeg ik overrompeld aan de persoon in kwestie. ‘Nou alle harde feiten staan erin, je bent ongetwijfeld expert in wat je doet maar het belangrijkste ontbreekt: Wie ben jij?

Oef…

Ik likte mijn wonden en klom opnieuw omhoog, me opmakend voor de volgende duik. En opnieuw kwam ik met een smak neer, en opnieuw klom ik op dezelfde manier omhoog.

Na een paar klappen was ik flink blauw, maar ik ging, zonder me er echt bewust van te zijn, de oorzaak nog steeds uit de weg.  Ik focuste op de klant. Ik keek vooral naar hoe ze door hun verleden zijn geladen, dat bepaalt in belangrijke mate hoe ze vandaag hun bedrijf runnen. Maar waarom stond ik niet stil bij hoe ik zelf was geladen? Het bleek een vraag die ik bij mijn klanten een stuk grondiger had onderzocht dan bij mezelf.

Time to face the music

Ik besloot om de reis naar binnen te maken, de reis die ik kennelijk zo hardvochtig had uitgesteld. En vrijwel direct zag ik de persoon die echt op de klif stond. Dapper maar naïef, flexibel maar overdreven trouw, van buiten stoer en gericht op de feiten, maar van binnen steeds uitkijkend naar een reikende hand. ‘Lust niet ligt op het kerkhof, en weet niet ligt er naast’, was het motto bij ons thuis. Het zette mij op jonge leeftijd al aan tot altijd keihard werken en mijzelf vooral buiten beschouwing te laten. Ik was mijzelf in de oplossing vergeten. Ik was geladen om te ‘poetsen en niet te lullen’. Was ik mijn wonden aan het helen via mijn klanten, door hen naar binnen te laten reizen? Het besef was een diepe shock en tegelijkertijd een wonderlijke bevrijding.

Op mijn reis naar binnen ontdekte ik iets dat alles veranderde: mijn eigen unieke vermogen. Dit vermogen lag verscholen in dezelfde bron als mijn angst: het licht op mij zelf opdraaien. Tot dat moment had ik anderen en de ratio, de analyse centraal gesteld. Zo kon ik wegblijven van een indringende meer gevoelige blik naar mezelf.

Ik spong nog een keer van de klif, en had deze keer de moed om te ontdekken wat ik al die tijd negeerde: het vertrouwen in mijn uniciteit. Ik had geen bevestiging van buiten nodig, ik had bevestiging van mijzelf nodig. Ik ontdekte halverwege dat ik de reis niet maakte om mijn twijfels te adresseren en te verhelpen, maar om na te ontdekken wat ik verkeerd deed. En steeds ging ik terug naar die vraag: wat kan ik veranderen? Het was ‘a point of no return’.

Mijn hang naar bevestiging bleek in belangrijke mate de motor onder alles wat ik had gedaan. Het bepaalde de ‘triggers’ waarop ik resoneerde, hoe ik alles om mij heen waarnam, wat ik voelde en dacht, hoe ik mij gedroeg.

In de mensen om je heen ontmoet je jezelf

In de periode ontmoette ik talloze ondernemers en professionals die op dezelfde wijze hun ‘pijn’ uitbesteden aan anderen; aan hun team, collega’s, aan een project, aan hun familie en/of vrienden. Ik zag met name hoeveel verlies (in de breedste zin van het woord) ze door het negeren van hun pijn creëerden.

Zo ontmoette ik ‘de vechters’ die de zaak steeds opnieuw ‘saboteerde waarmee ze hun eigen verantwoordelijkheid uit de weg gingen. Ik zag heel veel ‘pleasers’, die de ander graag verantwoordelijk hielden voor het eigen ongemak, zo ook ‘de diplomaten’, die het liefst buiten de lijntjes wilde kleuren, en dat op een buitensporige deden, behalve als ze werden beoordeeld of zich in control voelde, dan waren ze de moraalridder waren, en natuurlijk was daar ook ‘de grappenmaker’ die de ernst van de zaak niet kon verdragen, het was een bont gezelschap. 

In alle archetypes trof ik mezelf. Allemaal zo verschillend, maar allemaal met een gedeeld leed: ze namen geen verantwoordelijkheid. In mijn geval ging verantwoordelijkheid nemen vooral over het volle licht zetten op mijn eigen emotionele beleving, en niet wegduiken door het behagen van een ander.

De leeuw in de bek kijken

Met een beetje dieper graven kwam ik op het centrale thema uit: angst om alleen te zijn. Ik heb die angst al het licht en de liefde gegeven die ik in me had. And then…I fell in love with who I am, my biggest fear manifested as my most valuabe source. I’m not afraid to feel lonley any longer, because I’m not alone. I’m with me, what a joy, what a gift. The relieve came almost immediately and a whole new perspective opened up for me, like entering a new chapter in life.  

Fear and authentic power come from the same source

Ik leerde hoeveel kracht er zit achter de ontspanning. Ik had deze kracht alleen heel lang verkeerd ingezet, om pijn te negeren. Nu kon ik die kracht inzetten om pijn te begrijpen en te vertalen naar persoonlijke groei, bij mijzelf en bij anderen. ‘The wounded healer had healed’. Nadat ik mijn masker, dat me hielp angst uit de weg te gaan, had afgelegd kreeg ik oog voor mijn eigen wonderlijke kracht. Het bleek mijn scherpe oog voor dat wat zich buiten het gezichtsveld afspeelt, ironisch eigenlijk.

Inmiddels heb ik mijn kracht ingezet om talloze ondernemers te activeren hun eigen lading onder ogen te zien, zodat ze weer kunnen ademhalen, kunnen groeien als persoon en als ondernemer en zo anderen weer kunnen aansteken.

Mijn doel: dat ze geïnspireerd en opgeladen thuiskomen.

Do you want to have a chat? Don’t hestitate to connect!